Opowiadanie Reeve

Jak zwykle wędrowałem. Nic innego nie miałem do roboty. Takie jest życie samotnego wilka. 

Nie wadziło mi to. Wręcz przeciwnie - uwielbiam naturę i przebywanie wśród niej działa na mnie kojąco. Jednak wielka szkoda, że nigdzie w pobliżu nie ma wilków...

Szedłem i szedłem. Było już popołudnie. Pochyliłem się, by napić się wody ze strumyczka przecinającego leśne runo. Nagle usłyszałem głosy wilków. Ruszyłem w tamtą stronę. 

Po pewnym czasie dotarłem do źródła dźwięku. Zobaczyłem dwie wilczyce. Tak brakowało mi towarzystwa przez ostatnie miesiące! 

Uśmiechnięty, pokazałem im się. Mimo iż z początku obie były nieufne, jednak przy rozmowie chyba przekonały się co do mnie. 

Tak, przechodząc od słowa do słowa, Rossen, Alfa watahy, jak się dowiedziałem, przyjęła mnie do niej.